Beste Pieter,
Ja, dat is in formele zin natuurlijk waar. Het zijn echter die 'concessies' waarvan men zich kan afvragen of die wel altijd de steun van de bevolking hebben die gemakshalve wordt verondersteld. Het kiezersmandaat is in feite een 'blanco cheque' waarmee partijen naar believen kunnen omspringen. Zo bezien is het maar de vraag of politieke besluitvorming wel aansluit bij de kiezersvoorkeuren en wat de samenleving feitelijk van de politiek mag verwachten. Zeker wanneer de prioriteiten scheef liggen en de politiek nalaat de werkelijke problemen aan te pakken, zoals te vaak het geval is. De democratie is dus allesbehalve een vlag waaronder alle beleid kan worden gerecht-vaardigd zolang er een legitimiteitsprobleem is. Dat kan men ontkennen, maar verklaart wel de onvrede die breed in de samenleving wordt ervaren. Die stellen wij dan ook aan de orde, zonder daarmee de democratie nodeloos tekort te willen doen. Maar wanneer het one man – one vote-principe ernstig wordt doorkruist doordat invloedrijke (plutocratisch-oligarchische) lobby's hun financiële en economische belangen stevig kunnen positioneren en de burger c.q. kiezer daarbij het onderspit delft, dan is er wel degelijk iets goed mis. Vooral ook wanneer financiële onderbouwingen van vergaande beleidsbeslissingen met discutabele argumenten worden gerechtvaardigd. Er is zeker niet één politieke waarheid, maar één ding staat wel vast: de politieke cultuur heeft zich in de loop der tijd van links tot rechts - en zowel nationaal als internationaal - danig van samenlevingsbelangen vervreemd. Daarover kan men maar beter niet de schouders ophalen (zie ook onze beschouwing over deze materie).
(redactie) |
|
Met uw kritiek gaat de redactie naar mijn mening wel erg gemakkelijk voorbij aan het feit dat wij in Nederland in een democratie leven. Alle beslissingen die worden genomen worden parlementair geaccordeerd. Het parlement is de hoogste wetgever, wat men daarvan verder ook vindt. Wie zaken anders wil laten verlopen zal daarvoor voldoende steun moeten zien te verkrijgen. Zo niet, dan houdt het op. Politieke partijen zijn de uitdrukking van kiezersvoorkeuren en die zullen altijd zoveel mogelijk met elkaar in overeenstemming moeten worden gebracht om tot zaken te komen. Zonder concessies gaat het niet.
Met vriendelijke groet,
Pieter Engelsman, Dronten
reactie geplaatst op 16 apr 2024
Pieter Engelsman |
|
Beste Mascha, grappen laten wij over aan grappenmakers. Die zijn er in soorten en maten. Wij nemen conflicten uiterst serieus, zeker ook militaire. Want voor we het weten belanden we in een moeras waaruit geen point of return meer mogelijk is. Maar over beide conflicten valt wel wat meer te zeggen dan alles in zwart-wit schema's te plaatsen. Dat is ook nodig, want het gaat niet om winnen of verliezen zoals ten onrechte wordt gedacht. Oplossingen zijn alleen mogelijk indien men beseft dat een militaire overwinning op zich nog geen finaal antwoord is op de lopende problemen en vraagstukken. Er zal juist veel meer gepraat moeten worden vrezen wij, voordat van werkelijke dialoog sprake kan zijn en de wapens kunnen worden neergelegd. Helaas is het nog lang niet zover en blijft men hardnekkig vasthouden aan militaristische verdwazing die conflicten alleen maar verder polariseert. Onderschat daarbij niet het Koude Oorlogsdenken dat momenteel een revival doormaakt en inclusief de daarmee gepaard gaande propaganda zaken onverantwoord laat escaleren. In dit opzicht is er weinig reden tot zelfgenoegzaamheid of euforie. (Zie ook onze eerdere adhesiebetuiging aan de reactie van Peter).
(redactie) |
|
Oorlog is een serieuze zaak van leven en dood. Daar moeten nu geen grappen over worden gemaakt, of badinerend over worden gedaan. Putin is een schurk en Netanyahu vecht voor het voortbestaan van Israël. Dit zijn de feiten, welke nuance of relativering men ook wil aanbrengen. Soms is het tijd voor (harde) actie en houdt het praten op. Wees blij dat de Navo niet stilzit en dat de defensie op orde wordt gebracht.
Mascha Jeuring, Groningen
reactie geplaatst op 29 mrt 2024
Mascha Jeuring |
|
Beste Bas,
Mediaberichtgeving is niet vrij van vooringenomenheid. Dat kan men willen ontkennen, maar is helaas dagelijks aan de orde. Desondanks maken wij wel degelijk onderscheid tussen serieuze, doorwrochte journalistiek en allerhande 'nieuwsshows' die samen met andere infotainment-achtige derivaten weinig tot niets om het lijf hebben. Politieke satire zou welkom zijn als het ook werkelijk satire van enig kaliber was die op feiten gestoeld zou zijn. Lubach kaart weliswaar zaken aan, maar blijkt zich evenals vele andere verdwaalden te ontpoppen als een verongelijkte D66-neoliberaal die het maar moeilijk kan verkroppen dat de bakens ten gunste van de burger worden verzet en waarachter nogal wat misplaatst venijn alsook ambivalentie schuilgaat. Zo is zijn 'beschouwing' over het Nederlandse 'vestigingsklimaat' een regelrechte filippica tegen politieke pogingen om het belasting-stelsel waarbij ongegronde tax-rulings (zie daar) voor buitenlandse bedrijven de samenleving ontregelen naar behoren aan te pakken (zie de uitzending van 25 maart). Dat is regelrechte propaganda voor het jarenlang gevoerde fiscale wanbeleid en heeft met een pleidooi voor gezonde concurrentieverhoudingen weinig te maken. Op deze wijze tuimelt men in demagogische marktretoriek die onder meer WNL, de Telegraaf en de financiële pers sinds jaar en dag eigen zijn. Men zou dienen te weten dat er wordt geproduceerd daar waar dit het goed-koopste kan en niet zozeer vanwege allerlei culturele schijnargumenten die worden opgevoerd. 'Vestigingsklimaat' betreft dan ook weinig anders dan het vigerende belastingstelsel dat de rode loper voor onevenredig fiscaal gewin uitrolt. Ofwel Nederland als belastingparadijs. Op zulke gesubsidieerde arbeid en bedrijfsvoering zit de Nederlandse burger niet te wachten. Critici hiervan in de verdachtenbank plaatsen is de zaken op hun kop zetten.
Wie neemt wie nu de maat? Het publiek (en zeker jongeren) heeft baat bij kritische informatie die juist en adequaat is gericht en niet populariseert omwille van de populariteit. Dat geldt voor het onderwijs, voor de politiek, alsook voor het journalistieke bedrijf. Voor minder doen we het niet.
(redactie) |
|
Beste redactie, jullie nemen de media in de reactie aan van Vugt flink de maat en verwijten deze gemakzucht en onkunde. Lijkt me niet terecht en nogal kort door de bocht. In mijn ogen wordt er veel goed werk gedaan en waar zouden we zijn zonder? Daarnaast is er ook dagelijkse politieke satire waarbij veel zaken ter sprake komen die verder worden uitgediept (zie Lubach). Ik zie niet in waarom er met zoveel minachting over het journalistieke werk gesproken moet worden. Kan het niet een tandje minder?
Met vriendelijke groet,
Bas, ICT-specialist Amsterdam
reactie geplaatst op 28 mrt 2024
Bas |
|
Beste heer van Vugt, uw reactie verbaast ons. Ondanks dat u gelijk heeft dat populistische politiek flink aan invloed wint is dit zeker geen nieuw verschijnsel dat zich tot de huidige tijd of een enkele partij beperkt. Populisme is zo oud als de politiek zelf. Althans wanneer men hieronder verstaat het naar de mond praten van kiezers op een wijze die niet vrij is van demagogie en drogredenen. Daar bedient menig politicus zich van links tot rechts van. Helaas ook de door u genoemde beide heren en velen met hen. Jetten, alsook Timmermans zijn nu niet bepaald toonbeelden van de politieke nuance en maken zich geregeld schuldig aan demagogie die zij anderen verwijten.
Wat dacht u wat dit aangaat overigens van de informatie- en nieuws-voorziening? Wie zijn degenen die de bevolking dagelijks voeden met populistisch getoonzette informatie? Zijn dat niet vooral de verzamelde publieksmedia die dag-in dag-uit hun sensatiegerichte propaganda uitventen? Wilders moge dan een gemakkelijke schietschijf zijn, dat wil nog niet zeggen dat al zijn voorstellen en ideeën uit de lucht gegrepen of onzin zijn, ook al zijn er heel wat kanttekeningen en vraagtekens bij te plaatsen. Wij ondersteunen populistische tendenzen zeker niet indien men onze berichten en beschouwingen goed leest en de portee hiervan tot zich laat doordringen, maar breken juist een lans voor meer evenwichtige benaderingen die aan samenlevingsproblematiek recht doen en aan de belangen van burgers tegemoet komen. Of dat met een nieuw kabinet het geval is zal moeten blijken. Maar aan het prematauur afserveren doen wij niet mee.
(redactie) |
|
Het nieuws nauwgezet maar met weinig plezier volgend kom ik tot de conclusie dat het populisme flink in opmars is. Ik zie dat als een bedreiging voor onze democratie. Wilders aan de macht? Een gruwel. Omtzigt? Een slappe vent. Ook Tijdingen geeft blijk van een veel te vergoelijkende houding ten aanzien van dit ondermijnende proces. Neem een voorbeeld aan Jetten (of desnoods Timmermans) die hiertegen een dam opwerpt en klare wijn schenkt. Daar kunt u nog wat van leren.
Was getekend,
drs. F. A. van Vugt, human resource manager en democraat te Breda
reactie geplaatst op 26 mrt 2024
(Deze reactie is door de redactie bewerkt en ingekort waarbij enkele minder ter zake doende passages zijn weggelaten)
F.A. van Vugt |
|
Dat hang ervan af. Ook een demissionair kabinet zal voor het nemen van beslissingen net zoals een missionair kabinet de medewerking van de Kamer moeten krijgen. Veel is afhankelijk van wat het parlement een demissionair kabinet nog wil toevertrouwen, want het vertrouwen is immers doorgaans opgezegd (tenzij het kabinet er zelf de brui aan heeft gegeven). Meestal wordt een kabinet nadat het is gevallen de opdracht gegeven om 'lopende zaken' af te handelen. Daarbij kunnen bepaalde onderwerpen al dan niet 'controversieel' worden verklaard, hetgeen zoveel wil zeggen dat de volksvertegenwoordiging beslist of men zaken al dan niet moet laten rusten totdat er een nieuw kabinet is geformeerd. Veel is dus ongewis, want afhankelijk van wat (voormalige) coalitiepartijen wensen af te spreken. We zien echter momenteel dat er nogal een loopje met 'afspraken' wordt genomen en dat het demissio-naire kabinet zich opstelt en gedraagt alsof het nog missionair zou zijn. Dat is formeel staatsrechtelijk gezien onacceptabel. Maar ook hiervoor geldt dat het aan de Kamer is om zich hierover uit te spreken en er zo mogelijk consequenties aan te verbinden. Dat dat laatste weinig om het lijf heeft daar het kabinet reeds is 'gevallen' en het opzeggen van vertrouwen als mosterd na de maaltijd dus geen enkele impact meer heeft, is evident. Met een nieuwe Kamer waarin de politieke verhoudingen ingrijpend zijn gewijzigd ligt een en ander natuurlijk wel anders. Dan kan er paal en perk aan het aantrekken van een te grote (beleids)broek worden gesteld. Hierbij moet wel worden bedacht dat veel kwesties vaak al in een eerder (missionair) stadium zijn beslist en geaccordeerd, waardoor men zich op zulke wetgeving kan beroepen. Dan zal pas een nieuw kabinet hierin (al dan niet gewenste) verandering kunnen brengen.
Hopelijk is je vraag hiermee enigszins beantwoord.
(redactie) |
|
Ik heb een vraag. Kan een demissionair kabinet gewoon door-regeren en beleidsbeslissingen blijven nemen, of is dat staatsrechtelijk niet mogelijk? Graag een reactie.
Met vriendelijke groet, Menno Mastenbroek, Heerlen
reactie geplaatst op 22 mrt 2024
Menno Mastenbroek |
|