Leven op de vuilnisbelt van de industriële massasamenleving 

Onder het mom van 'veiligheid','gezondheid', 'klimaat' en 'milieu' worden miljarden aan de samenleving onttrokken. De EU spant daarmee de kroon. Nationale regeringen en overheden volgen gedwee.

Maar al wie zich 'autonoom' waant komt bedrogen uit, want niemand ontkomt aan de gevolgen van industriële massaproductie. 'Fossiel' of anderszins. Zowel armen als gefortuneerden krijgen te maken met de (ecologische) gevolgen van de wijze waarop met de planeet wordt omgesprongen. Daar hebben we geen eco-mafia voor nodig. We leven allen op een mondiale vuilnisbelt, maar het technocratische yuppendom kijkt liever de andere kant op en staart zich blind op propagandistische marketing-kletspraat van de meest infantiele soort.

Men kan de kop in het zand steken en zich verdwaasd laten leiden door fantasieperspectieven over technologie en de vrije markt, het zal de mens niet baten. De ratten rukken op. Zoönose en de gevolgen ervan zijn een reëel dreigend perspectief. De aasgieren loeren niet alleen, zij slaan ook onverbiddelijk toe wanneer zij de kans krijgen. En die kansen zijn er volop door de achteloosheid waarmee men samenlevingsproblemen te lijf denkt te kunnen gaan en vraagstukken meent te kunnen oplossen. Ongelijkheid, roofbouw en armoede mogen dan in de hoofden van beleidsmakers niet (meer) bestaan, zij zijn niet zomaar met een ideologische pennestreek weg te poetsen.

Progressief gewaande oplossingen blijken zo regressief en reactionair als maar zijn kan, rechtse agenda's worden ermee doorgedrukt. Tot genoegen van ultra-rechts die er garen bij spint. De ideologische Abstieg is onmiskenbaar. De 'verdienmodellen' hebben een hoge prijs, ook al rekent men zich nog zo rijk.