Ereschuld – Eyes wide shut

Daisy Daisy
Give me your answer, do.
You make me crazy, with all your lies I'm through.
You cherish a golden carriage,
But tax our (not very) happy marriage,
And leave us broke, a public joke.
Forget your lousy business,
And be silent without further ado.

Mensen die niets beters hebben te doen dan achter Trump en consorten aan te lopen verdienen het niet om op het regeringspluche te zitten. Zeker niet degenen die flemen met het grootkapitaal van de wapenindustrie. En vooral niet wanneer zij er blijk van geven weinig benul te hebben van samenlevingsprioriteiten en men de verantwoordelijkheden die het solide besturen van een land met zich mee brengt aan de laars lapt. Men zit er niet om mooi weer te spelen of 'excuses' te maken, maar om zaken te regelen en niet op hun beloop te laten. Om de belangen van burgers zorgvuldig in het oog te houden en daarnaar dienend te handelen. Wat vreemd toch dat er financiële tekorten zijn en geen geld voor noodzakelijk onderhoud aan de samenleving. Hoe zou dat toch komen? Een 'onvoorzien natuurverschijnsel'? Blinde vlekken? Achteloosheid? Jarenlang is naast andere sectoren de jeugdzorg bijvoorbeeld schromelijk verwaarloosd, zodat de problemen niet meer te overzien zijn. Wederom een regelrecht gevolg van verkeerde prioriteiten waarvoor de schouders werden opgehaald.

Het ontbreekt niet alleen aan verantwoordelijkheidsbesef, maar vooral ook aan maatvoering. Het excessief smijten met gemeenschaps-gelden ten bate van vage en overwegend illusoire doelen is onacceptabel. Door dit gedrag betoont Nederland zich in de geschiedenis andermaal als een regelrechte roofstaat. Ditmaal niet tegenover 'inlanders' overzee, maar tegenover de eigen bevolking. 'Ethische politiek' of niet. We kennen de eufemismen, want ja, de schatkist moet gevuld. Wanneer wordt deze contemporaine ereschuld eindelijk eens ingelost? Ongetwijfeld niet eerder dan wanneer er een complete wisseling van de politieke wacht heeft plaatsgevonden. Maar wie het vacuüm moeten opvullen blijft voorlopig duister. Even duister als het gemarchandeer dat zich over aller hoofden heen voltrekt.

Deze charade moet afgelopen zijn voordat het aangerichte leed niet meer te overzien is en compleet uit de hand loopt. De misplaatste zelfingenomenheid die het beleid al zolang kenmerkt is een perverse aberratie die niet langer te dulden is. Ondanks het hardnekkig sluiten van de ogen zal de confrontatie niet kunnen uitblijven. Zwijgen dan maar en verder zwelgen in zelfgenoegzaamheid? Zwaai nog maar eens met de feestvlaggetjes, maar de feestjes worden zo wel erg wrang en kostbaar. Beter ware het om de biezen te pakken en besturen aan integere mensen over te laten (zo die nog te vinden zijn). Gezichtsverlies is er sowieso, dus dat hoeft geen belemmering meer te zijn om plaats te maken. Althans in theorie. De werkelijkheid is evenwel weerbarstiger, want wat deze pathologische gesteldheden betreft is er een significante parallel tussen ontregelde werkelijkheidsbeleving waarmee de geestelijke gezondheidszorg te maken krijgt en de politieke cultuur van vervreemding. Vooral wanneer het aan open communicatie ontbreekt wordt het lastig om een weg te vinden uit labyrinten die de beleidsvoortgang danig belemmeren.

Alvorens het omstandig over 'welzijn' te hebben zou een allerwegen ontregelende en ziekmakende cultuur topprioriteit voor regering en parlement moeten hebben en boven coalitiebelangen moeten gaan die even broos als onbestemd zijn. Maar zolang men niet ferm wordt aangesproken op deze primaire verantwoordelijkheid en men in trivia blijft hangen zal er van gedane beloften en gewekte verwachtingen weinig tot niets terechtkomen. Dan blijft de weg vrij voor verdere afbraak.
Maar laat u geen zand in de ogen strooien: beleid moet worden verkocht en aan de man gebracht, zodat er slechts kale politieke marketing overblijft waarbij al het andere verbleekt. Dat is de politieke realiteit die aan de orde is. Alle 'deals' zijn ruim van tevoren ingecalculeerd. Naar 'principes' kan men fluiten. Het is een en al opportunistische berekening waarbij de rekening steevast bij de burger terecht komt.

Machteloos tegenover klimaatverandering? Geen nood, we bereiden ons lekker voor op oorlog, dan lijkt het nog wat. Wat men hiermee in de greep denkt te kunnen hebben en tegen welke demonen men zich te weer meent te moeten stellen blijft evenwel duister. De uitholling van cultuur en samenleving komt hoofdzakelijk van binnenuit, niet van buitenaf. We hebben ons collectief van het padje laten manoeuvreren. 

                                                                                

 

Vanwege het consequent negeren en bagatelliseren van de maatschappelijke onvrede over het gevoerde beleid heeft men AfD-achtige sentimenten flink in de hand gewerkt. Burgers zijn niet geïnteresseerd in de verrichtingen van Russische of Oekraïense legers, maar vragen zich al jaren af waar de politieke oppositie tegen de maatschappelijke afbraak blijft. De samenleving wordt echt niet langer meer gepaaid met vage toezeggingen over zorgpremies, sociale zekerheid of huizenbouw. De Rutte-doctrine is uitgewerkt en zal partijen links- of rechtsom veel stemmen kosten. Zoveel is zeker.