Desinformatie

Het wemelt van de desinformatie waarbij publieksmedia zich meer en meer als een louter propagandistisch doorgeefluik betonen en alle ongewenste kritiek of nuance botweg negeren en naast zich neerleggen. Een voorbeeld uit vele:

"Goed nieuws: bij een verhoging van het eigen risico voor de zorg kan de basispremie omlaag."
(NPO radio op basis van berichtgeving in de Telegraaf, 23 maart 2026)

3 essentiële zaken worden hierbij simpelweg over het hoofd gezien en niet vermeld:

1.       Een en ander komt neer op een sigaar uit eigen doos daar de burger nog altijd voor dezelfde kosten (en meer) opdraait. Men schiet
          er dus niets mee op.

2.       Er vindt een verschuiving plaats van het solidaire naar het individuele domein om onder meer werkgevers meer te kunnen ontzien. 
          (Ofwel verdere individualisering naar Amerikaanse snit).

3.       De expliciete aanname (en tevens legitimering) dat deze verschuiving zou leiden tot 'minder zorgvraag' is nergens op gebaseerd, 
          daar de burger meestal weinig keus heeft wat noodzakelijke medische zorg betreft.

Kortom, een schijnvertoning waarbij de samenleving op het verkeerde been wordt gezet en wederom een fopspeen wordt voorgehouden.

Men maalt niet om maatschappelijke ongelijkheid, het is ieder voor zich. Gelegenheidsargumentaties derhalve, zonder enige waarde. Dan kan men vervolgens diverse economen opvoeren en aan het woord laten, maar wanneer deze deskundigen niet anders naar voren weten te brengen dan het beleid napraten en legitimeren blijft de mist gewoon bestaan en wordt er niets verhelderd. Want ja, waarom zou je de premies, belastingen en accijnzen ook verminderen indien de (goedbetaalde) burger daar geen behoefte aan heeft, zoals door sommigen onbeschaamd wordt beweerd.

Met andere woorden: men maakt zich druk om luxe-problemen, zo lijkt de boodschap te zijn. De overheid bulkt echter van het geld, maar men is gewoon te belazerd om de belastingen op primaire levensbehoeften te schrappen en de burger ook maar enigszins tegemoet te komen. Ziedaar de waarde van alle krokodilletranen en 'zorgen over'… . Anderzijds is het onacceptabel en ronduit weerzinwekkend dat samenlevingen oorlogen worden ingerommeld waar burgers part noch deel aan hebben en dat jongeren via nationalistische en militaristische propaganda deelname aan de oorlogsmachinerie krijgen aangeprezen. Men zal nog spijt krijgen als blijkt dat de vele verspilde defensiemiljarden die rigoureus aan de samenleving worden onttrokken niet gemist kunnen worden, maar juist bitter hard nodig zijn om verwaarloosde problematiek het hoofd te kunnen bieden.

'Moraal' is in handen van cynische opportunisten een monsterlijk wangedrocht. Wanneer structureel gemanipuleerde desinformatie daarbij ook nog eens schering en inslag is en deze manipulatie vrijwel dagelijks de totale nieuwsvoorziening domineert, dan is men aardig van het juiste pad afgedwaald. Zo wist het NOS-Journaal op 29 maart schaapachtig te melden dat de Paus steun aan de vervolgde christenen in het Midden-Oosten betuigt, maar liet men slinks achterwege dat de Paus daarbij ook uitdrukkelijk opriep tot het verlaten van quasi-religieuze argumentaties bij de legitimering van oorlogsvoering, zoals het VRT-journaal van de Belgische televisie in tegenstelling tot de NOS wel naar voren bracht. En zo zijn er talloos meer voorbeelden van selectieve berichtgeving om de gewenste adhesie voor militaire 'oplossingen' van conflicten maar niet te verstoren. Kennelijk heeft men liever sentimenteel gesnotter over 'the Passion', dan besef over de werkelijke betekenis van de Paasboodschap te midden van alle oorlogshitserij te bevorderen. Alles is tenslotte niets anders dan koopwaar.

De ganse oorlogsvoering van dit moment lijkt op een armetierige Hollywood-productie met maffiose brokkenpiloot Trump als gedoodverfde Godfather. Mislukte B-acteurs bevolken de podia en criminelen krijgen de vrije hand om hun innovatieve gadgets als drones en ander wapentuig vrijelijk dood en verderf te laten zaaien. Een kassucces wordt het evenwel niet. Zeker ook niet met Europa als afwezige 'mystery guest'.
En of het nieuws nu in 'gemakkelijke taal' wordt gepresenteerd of niet, het zal de scepsis niet wegnemen. Zeker niet bij degenen die zich breed laten informeren en geen genoegen nemen met tendentieuze berichtgeving.

Houd er rekening mee. 

Endgames

De Nederlandse politiek is volstrekt irrelevant geworden bij alle geopolitieke ontwikkelingen van de laatste jaren. Waar Nederland vroeger op het gebied van wettelijk verankerde bestaanszekerheden, mensenrechten en het volkenrecht nog iets voorstelde, daar schittert men nu door afwezigheid  en nietszeggendheid.

We zijn een stelletje sukkels bij elkaar: we laten ons  heen en weer slingeren, op het verkeerde been zetten, patroniseren, de les lezen, voorliegen, ons bestelen en chanteren, maar blijven achter malafide dikdoeners aanlopen alsof we zelf niet in staat zijn tot enig zelfstandig oordeel of beslissing.

Trump is de verpersoonlijking van de verlengde en tot bizarre proporties geïntensiveerde Bush-doctrine. Na hem zal nog menig vergelijkbare controlfreak de politieke arena betreden. Maar het blijven achterhoedegevechten die men tegen beter weten in meent te moeten leveren. Er heeft allang een herschikking van de geopolitieke en economische ordening plaatsgevonden en daar helpen geen drones, raketten of allerhande idiote dreigementen bij. Alle aan de onverzadigbare wapenindustrie bestede gelden zijn verspilde moeite. De verbeten mondiale jacht op schaarse grondstoffen en energiebronnen gaat onverminderd voort. We leven in geleende tijd.

Waarom nog hopen op 'vooruitgang', ons vastklampen aan nietszeggende woorden en ons blindstaren op loze beloften? Volwassenwording blijft uit, de mensheid infantiliseert in rap tempo en leert nauwelijks van de geschiedenis. Parmantige eigendunk en ego-manifestatie is troef; de arrogantie kent geen grenzen. Maar de vertwijfeling valt niet te ontkennen of te maskeren. Een wankele balans die op breken staat.  

Powerplay

Er valt overigens helemaal niet zoveel te verdedigen. Althans niet de zaken waarmee momenteel zo omstandig te koop wordt gelopen, zoals patriottisme, nationale trots of democratische waarden. De VS zijn alleen in naam nog een democratie, zoals dat ook geldt voor andere staten waaronder Israël. En waar zijn de (Europese) staatslieden die bereid zijn voor ware democratisch-rechtsstatelijke waarden op te komen en deze ook daadwerkelijk te handhaven? Men zwijgt en voert gedwee de geopolitieke agenda van het Pentagon uit. Dat zijn geen loffelijke posities.

De huidige conflicten in het Midden-Oosten en de Oekraïne zijn daarenboven, zoals ook al eerder het geval was op de Balkan, alle gevolgen van majeure historische ontwikkelingen die de geopolitieke verhoudingen danig hebben gewijzigd. Zoals daar zijn:

—     de naweeën van de Eerste Wereldoorlog (uiteenvallen Ottomaanse Rijk, Habsburgse Rijk en tsariststisch Rusland)

—     de erfenis van de Krim-Oorlog

—     de dekolonisatie

—    de opkomst van China als wereldmacht

—     het uiteenvallen van de Sovjet-Unie

—     en de voortgezette Koude Oorlog.

Men kan zich de vraag stellen waarmee en met welke van de strijdende partijen men zich zou moeten identificeren en aan welke kant men in gemoede denkt te kunnen staan. Goed en kwaad zijn immers geen absolute begrippen en de scheidslijnen lang niet altijd zo duidelijk als wordt gesuggereerd. De mainstreamgedachte is evenwel dat men in oorlogsconflicten partij moet kiezen. Maar wanneer de ene schurkenstaat de andere belaagt (en vice versa) dan wordt het lastig. Vooral wanneer rechtsstatelijke zaken met voeten worden getreden, het oorlogsrecht wordt geschonden (zoals nagenoeg altijd) en het soevereiniteitsbegrip tot idiote proporties wordt opgeblazen, dan wel volledig terzijde wordt geschoven. Met welke slachtoffers wenst men zich te vereenzelvigen? Met burgers? Strijders? Soldaten? Huurlingen? Aan 'deze' of 'gene' zijde?

Alles wordt flink mistig en hachelijk wanneer de geschiedenis naar willekeur naar eigen wensen wordt gemodelleerd om zich te kunnen rechtvaardigen en rechten te kunnen opeisen.

Er is welbeschouwd maar één zinnige optie die uit medemenselijk oogpunt te rechtvaardigen valt en nastrevenswaard is: het radicaal afwijzen van elk conflict dat met militaire middelen zou moeten worden beslecht. Vooral wanneer het om pure powerplay blijkt te gaan, waarbij geen grens meer leidend of heilig is en alle redelijkheid zoek is.
Intussen blijft het bizar dat een handjevol verdwaasden het lot van meer dan 8 miljard mensen kan bepalen.