Time
(and words) 

Politieke beleidsstrategie draait vooral om package deals die worden ingezet als tactiek om controversiële beslissingen erdoor te drukken en de weerstand ertegen te minimaliseren. (Potentiële) tegenstanders worden gepaaid met beloften over van alles en nog wat, maar meestal met zaken die weinig met de essentie te maken hebben. Desondanks werkt deze aanpak doorgaans.

Het gaat dan ook vooral om (eenzijdige) besluiten die al zijn genomen nog voordat de (verplicht procedurele, maar nietszeggende) 'inspraak- en beslissingstrajecten' in gang worden gezet. Met 'democratie' heeft dit alles zodoende weinig van doen. Het zijn 'gelopen races'.
Datacenters, windturbines of zonnepaneelparken neerplempen, men draait er de hand niet voor om, evenmin als om het 'aanwijzen' van militair oefenterrein of het uit de grond laten stampen van pillenfabrieken of anderszins in gebieden die primair voor andere doeleinden als wonen of recreatie zijn bestemd. Buitenlandse bedrijven krijgen vrij spel, dus moet de bevolking worden gepaaid met valse beloften over 'belang', 'nut en noodzaak'. Ook al zijn motivatie en argumentatie voor zulke beslissingen allang doorgeprikt, steevast wordt een trits aan dezelfde sleetse mythes en drogredenen uit de kast gehaald, zoals 'innovatie', 'duurzaamheid', 'groei', 'werkgelegenheid' enzovoort. 

Bij alle —overwegend zinloze— 'wheeling & dealing' ontglipt ons kostbare tijd. Daardoor worden fundamentele problemen en vraagstukken nauwelijks ter hand genomen en blijft men steken in volledig doelloze exercities van voornamelijk semantisch-propagandistische aard. Ongelijkheid, armoede, machtsconcentratie en exploitatie gaan onverminderd voort alsof hiertoe de middelen zouden ontbreken om hieraan daadwerkelijk paal en perk te stellen. Met 'minder douchen', plastic dopjes aan flessen vastmaken, of wat dies meer zij komt men er niet. Dat is illusiepolitiek van mensen die volledig van de werkelijkheid zijn vervreemd. Zolang de dominante beleidsideologie aan het idiote meritocratische denken in termen van 'winners & losers' blijft vastgeklonken zal er geen enkele beweging in meer menselijke verhoudingen tot stand komen. Die zijn dan ook ver te zoeken, ook al leggen velen nog zo omstandig hun hand op het (nationalistische) hart en verklaart men van alles en nog wat in het belang van (…) te 'zullen ondernemen'. Ondernemen gebeurt primair slechts uit winstbejag, niet uit 'edele' of lovenswaardige motieven die men er zo graag aan toeschrijft. Dat is louter (opportunistische) marketingretoriek ten dienste van selectieve exploitatiebelangen.

Dus nogmaals: wat nu 'progressiviteit'… ? Regressie zal men bedoelen.
 

Structureel graaien als beleid

Financiële instellingen en hun woordvoerders jagen samen met de overheid flink op veronderstelde 'vermogens' zoals spaargeld bij burgers, maar laten de enorme kapitaalaccumulatie bij (grote) bedrijven vrijwel ongemoeid. Wat zijn dat voor exercities? Moet de burger nu werkelijk voor alle beleidsmatige ongerijmdheid en lankmoedigheid opdraaien, zo kan men zich afvragen. Alsof burgers al niet meer dan voldoende afdragen en er bar weinig voor terugkrijgen.
De overheid betoont zich uitermate nalatig waar het sociale grondrechten en publieke dienstverlening betreft. Volledig in strijd met het sociaal contract en de verplichtingen van de overheid die daaruit voortvloeien. De samenleving heeft geen enkele baat bij belachelijk en geldverslindend militair machtsvertoon ten dienste van imago-building. Met fiscaal graaien lost men geen sociaaleconomische problematiek op. De 'hardwerkende Nederlander' waarnaar zo graag gratuit wordt verwezen is kennelijk weinig meer dan een gewillige melkkoe die naar willekeur kan opdraaien voor zaken waarvoor weinig adhesie alsook rechtvaardiging bestaat.

De investeringsprioriteiten van de overheid zijn behoorlijk uit balans geraakt. Desondanks zijn er maar weinigen die de overheid daarop aanspreken. Laat staan verantwoordelijk houden voor de maatschappelijke gevolgen ervan. In dit opzicht functioneert de democratie niet zoals het zou behoren (to say the least), zoals ook mandaatverstrekking en medezeggenschap flink te wensen overlaten. Maar men vergisse zich niet: wanneer er referenda zouden worden gehouden zouden dit soort ontwikkelingen regelrecht collectief naar de prullenbak worden verwezen. Dus wat nu 'parlementaire representatie'…? 

Ga rustig op deze weg voort en alle zo gewenste steun voor het beleid zal volledig verdampen. Dat heeft men dan volledig aan zichzelf te wijten. Wanneer wordt aan deze malafide nationale bedrijfsvoering nu eens een einde gemaakt?