'Das klagende Lied' (intermezzo)

Men zou al lezend de indruk kunnen krijgen dat weinig tot niets aan het hedendaagse leven deugt en men kan zich daarbij afvragen of het 'vroeger' wel zo anders was. Deze indruk is maar zeer ten dele juist. Ofschoon er welbeschouwd weinig valt af te dingen op hetgeen hier zoal aan de orde wordt gesteld is het tevens juist dat een en ander samenhangt met de gekozen perceptie(s) op gebeurtenissen en ontwikkelingen, alsook de waardering daarvan. Dat blijft hoe dan ook een subjectieve kwestie. Nochtans gaat het hier niet om een vrijblijvende hoeveelheid losse beweringen, maar om een bepaling van samenhang die aan de orde is. Dat is waar het ons om te doen is. Opdat er (meer) verhelderend inzicht mag komen in actuele zaken die veelal al los zand aan elkaar worden geregen, waardoor de gemiddelde burger nog nauwelijks meer de bomen door het bos ziet en zich vertwijfeld afvraagt hoe alles 'zo gekomen' is en 'waarheen dit alles leidt'. Oorzaak en gevolg, feit en fictie, ofwel beeld en werkelijkheid kortom. Een tweede belangrijk onderscheid is het verschil tussen wat is, zou kunnen en zou moeten — het begrippenpaar «Sein und Sollen» volgens Kantiaans principe. Met wishful thinking komen we er niet, maar evenmin met constateringen alléén. Klagen heeft weinig zin wanneer het louter om het luchten van het gemoed gaat. Positionering van wat de samenleving te doen staat en wat daarbij (on)mogelijkheden zijn is evenwel waar het bij (politieke en maatschappelijke) richtingsbepaling telkens weer om draait. Daaraan mankeert het over het algemeen behoorlijk. Dat is ook de reden waarom wij bestuurders (van allerlei slag) telkenmale ter verantwoording roepen en hen met niet te miskennen realiteiten confronteren. Teveel worden burgers verantwoordelijk gehouden voor zaken waar zij lang niet altijd part of deel aan hebben en worden kwesties gemakzuchtig 'over de schutting' gegooid om er maar 'vanaf' te zijn. Dat leidt tot een façadecultuur van window dressing waar niemand bij gebaat is. Burgers kunnen in dit opzicht best wat meer support gebruiken. Anders gezegd: indien men zich teveel verlaat op 'politieke correctheid' is het hek van de dam en staan alle wegen open voor propagandistische manipulatie waarop nauwelijks nog kritiek mogelijk is. Daartegen blijft te allen tijde verzet geboden en de publieksmedia zouden hierin het voortouw dienen te nemen, in plaats van volgzaam en clichématig te werk te gaan. 'Goed nieuws shows' zijn er meer dan ons lief is en hebben meestal weinig om het lijf. Evenzo alle ophef over secundaire ('schrijnende' c.q. 'spectaculaire') kwesties waarmee de burger dagelijks wordt opgescheept. Research is kortom onontbeerlijk om zaken te kunnen doorgronden en in juiste context te kunnen plaatsen. Daartoe zetten wij ons zonder ophouden en hopen wij dat de lezer daarmee zijn/haar voordeel kan doen. Want gebabbeld wordt er al genoeg.